స్మశానం / Cemetery / श्मशान

స్మశానం

                                                         స్మశానం జీవితంలో దూరంగా ఉంచాలి అనుకునే ఒక్క అందమైన అబ్దదం , కానీ అంగీకరించాల్సిన  ఒక బాధ్యత అని మర్చిపోతున్నాం. ఎందుకు అంటే  స్మశానం మనకి చెప్పాలి అనుకునేది మనం వినలేకపోతున్నం అనుకుంట.  జీవితం మొదట్లో భయంతో కూడిన ఏడుపుని తరువాత బాధ్యతలతో  కూడిన ఏడుపులని  ఇస్తూ  ఎదో ఒక్కరోజు ఆ కన్నీటి ఆవిరిని ఆస్వాదించేలా చేసే బాద్యత్తల పద్మవ్యూహం స్మశానం.  ఒక్కప్పుడు  కొంత మంది మన దేశం మీద దాడి చేసి మన గ్రంథాలని కాల్చేశారు అని చదివాం కానీ స్మశానానికి వెళ్ళినప్పుడు ఆ దేవుడు మనం చదవని, పక్కనే పెట్టుకొని పట్టించుకోని, అందరికి తెలిసన కొన్ని గ్రంథాలని రోజు కాల్చేస్తున్నా మనం గుర్తించక పోవడం మన దౌర్బాగ్యం. అందుకే  స్మశానాని చూసిన ప్రతి సారి ఆహుతి అయినా గ్రంథాలయంలా   కనిపిస్తాయి.

Note : Translate by Google

                                   Cemetery          

                          The cemetery is a delightful lie that everyone wants to be put away in life, but we are forgetting that it is an obligation to accept. That is why we do not want to hear what the cemetery has to say to us. A cemetery is a place that gives us tears of fear on the initial day of life, then it gives us tears of obligation, among all those days one-day cemetery, makes us evaporate. Once upon a time, we read that some people invaded our country and burned our scriptures. But when we went to the cemetery we can see every day an unknown/unread / well known unread scriptures are burned by god in the form of humans. That's why every time I see a cemetery it looks like a burned library.

Note : Translate by Google

 

                                               श्मशान                                  

                         श्मशान ही एक ऐसा खूबसूरत झूठ है जो जीवन में उतारना चाहता है, लेकिन यह भूलकर कि उसे स्वीकार करना एक दायित्व है। इसलिए हम यह नहीं सुनना चाहते कि कब्रिस्तान का हमसे क्या कहना है। पद्माव्युहम कब्रिस्तान एक ऐसी जगह है जहां जीवन की शुरुआत में डर के रोने और फिर जिम्मेदारी के रोने को छोड़कर एक दिन डर के आंसू का आनंद लिया जा सकता है। एक बार हमने पढ़ा कि कुछ लोगों ने हमारे देश पर आक्रमण किया और हमारे शास्त्रों को जला दिया लेकिन जब हम कब्रिस्तान गए तो यह हमारा दुर्भाग्य था कि भगवान ने यह नहीं पहचाना कि हम कुछ ऐसे शास्त्रों को जला रहे थे जिन्हें हमने पढ़ा नहीं था, कि हमने एक तरफ रख दिया और वह सब जानते थे। इसलिए हर बार जब आप कब्रिस्तान देखते हैं तो वेदी एक पुस्तकालय की तरह दिखती है।